De eerstejaars

Miko Flohr, 23/09/2004

Vandaag heb ik college gegeven aan de nieuwe eerstejaars classici. Leuk! Een spontane groep met kwebbelende tieners die aan de ene kant heel enthousiast is en aan de andere kant erg onzeker – ook doordat ze het gevoel hebben dat de docenten hen maar niks vinden. Ik hoop maar dat ze de moed niet verliezen, dat ze ondanks de scepsis hun weg vinden in de Klassieke Talen. Op een of andere manier is het voor sommige classici toch moeilijk het enthousiasme voor de klassieken over te brengen zonder daarbij te verwijzen naar de veranderde (lees: verslechterde) omstandigheden in het vak. Daardoor haken er wel eens getalenteerde mensen af en dat is jammer. Maar goed, niet mijn probleem.

Vertalen

Miko Flohr,

Met ‘niveau’ bedoelt men over het algemeen ‘vertaalvaardigheid’ en ‘taalinzicht’. Dat studenten van nu minder parate vakkennis hebben dan die van tien jaar geleden staat, lijkt me, buiten kijf (en niet omdat ik zelf tot die laatste lichting behoor). Het aantal uren op de middelbare school is flink geslonken en de schaarse tijd moet verdeeld worden tussen vertalen en interpreteren. De vraag is hoe je daar mee om moet gaan.

Een aantrekkelijke optie is het geregeld houden van proefvertalingen. [later meer]

College geven

Miko Flohr, 21/09/2004

Zo. Dat is gebeurd. De kunsthistorici zijn bijgepraat. Dorisch orde, Ionische orde, Agora, Akropolis, krepis, stereobaat, stylobaat, euthynteria, echinus, abacus, architraaf, metopen, trigliefen, guttae, sima, entasis, antefix. Sorry. Sorry. Eeuwig berouw. Wat heb ik ze aangedaan, al die termen. Arme kinders. Maar ja, het moet hè. Dat hoort bij eerstejaarscolleges. Ik zou het zelf een vreselijk college hebben gevonden denk ik. Zo dor. Naja, genoeg erover. Donderdag nog de Classici en het verhaal over wonen en werken in Pompeii en dan heb ik ze weer verdiend. Het was wel leuk om weer voor een groep te staan eigenlijk. Time flies.

Slappe dag

Miko Flohr, 18/09/2004

Wat een enorm slappe dag vandaag. Te laat op, te moe om iets te doen. Overal spierpijn van het dozen sjouwen van gisteren. Beetje krant lezen, beetje boodschapjes doen, een saladetje maken, eten, knutselen aan de website – erg verslavend is dat – en dan om negen uur nog tot de conclusie komen dat je eigenlijk heel veel had willen doen. Nou ja, het zal wel goed komen morgen.

Kamer leeg…

Miko Flohr, 17/09/2004

Het vertrek is nu echt aanstaande; vandaag is papa geweest met de Grote Auto. Ik heb trillende spieren van het sjouwen – hoeveel rotzooi een mens in vijf jaar verzamelt, maar ja, dat is niets nieuws. Het is best raar om dat allemaal af te breken natuurlijk, al kom ik hier waarschijnlijk nog wel (even) terug volgend jaar.